De liefste mensen van de hele wereld kom ik tegen in het verpleeghuis.
Mensen die uit hun huis zijn gevlucht zonder het zelf te willen en nu moeten leven volgens
de maatstaf van de zuster.
Tuurlijk, deze zuster heeft het beste met ze op, maar toch is het niet zo als vroeger thuis.
Waar je kon doen en laten wat je wilde; het komt toch allemaal weer goed.
Maar nu zitten zij vaak in de huiskamer van de afdeling zich maar een beetje te vervelen.
En op dat moment kom ik dus binnen.
Tingel, tangel, tralala, ik zet mijn stappen waar ik ga.
En wat er dan gebeurd.
Is eigenlijk met geen pen te beschrijven.
Je zou het gewoon moeten zien.
V V V V V V V V V
In de hospices zoekt de stervende mens soms zijn laatste thuis.
En krijgt er bezoek van familie en kennissen.
Verwondering over het geleefde leven in de voorbije jaren.
Nu alleen nog vredig naar de laatste adem toe.
Vaak is deze situatie een donker dal waar doorheen getrokken moet worden.
Dan is er behoefte aan wat lichtheid in het laatste bestaan.
Deze lichtheid kan vooralsnog gezocht worden bij
de contactclown.
Ik kom binnen met muziek en nadat ik mij heb voorgesteld
ontspint zich een spel waar iedereen aanwezig verwonderd meespeelt
Wanneer ik zie dat het genoeg is geweest, neem ik afscheid.
Uiteraard met de belofte om u nog een keer te gaan ontmoeten.